به گزارش روابط عمومی دانشکده فناوری‌های نوین پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران، محسن عابدینی، دانشجوی دکتری تخصصی رشته مهندسی بافت از گروه مهندسی بافت، از رساله خود با عنوان «ساخت و ارزیابی هیدروژل ژلاتینی حاوی نانوذرات آلژینات غنی‌شده با کورکومین و اگزوزوم مترشحه سلول‌های بنیادی مشتق از چربی در ترمیم زخم ناشی از سوختگی در موش‌های صحرایی» با راهنمایی دکتر جعفر آی و دکتر سمیه ابراهیمی باروق و با مشاوره دکتر رعنا ایمانی، دکتر نسرین لطفی بخشایش و دکتر نغمه بهرامی دفاع کرد.
این پژوهش با هدف طراحی و ارزیابی یک سامانه درمانی نوین مبتنی بر مهندسی بافت برای بهبود ترمیم زخم‌های ناشی از سوختگی انجام شد. در این مطالعه، هیدروژلی بر پایه ژلاتین، اگزوزوم‌های مشتق از سلول‌های بنیادی مزانشیمی و نانوذرات آلژینات غنی‌شده با کورکومین طراحی و اثرات آن در فرآیند ترمیم زخم مورد بررسی قرار گرفت.
یافته‌های این پژوهش نشان داد که هیدروژل ترکیبی طراحی‌شده در شرایط برون‌تنی، موجب افزایش تکثیر، مهاجرت و رگ‌زایی فیبروبلاست‌ها در مقایسه با فرمولاسیون‌های منفرد شده است. همچنین در مدل درون‌تنی زخم سوختگی درجه سه در موش‌های صحرایی، استفاده از این هیدروژل موجب تسریع روند بسته‌شدن زخم، افزایش تشکیل بافت گرانولاسیون، بهبود رسوب کلاژن و کاهش فرآیندهای التهابی شده است
بررسی‌های بافت‌شناسی و ایمونوهیستوشیمی نیز بهبود بازسازی اپیتلیوم و افزایش نئوواسکولاریزاسیون را تأیید کرد. نتایج این پژوهش نشان داد که هیدروژل چندمنظوره طراحی‌شده با بهره‌گیری هم‌زمان از اثرات تقویت‌کننده اگزوزوم‌ها و نانوکورکومین، می‌تواند به‌عنوان رویکردی امیدبخش برای تسریع ترمیم زخم‌های سوختگی و توسعه کاربردهای بالینی آینده مورد توجه قرار گیرد.
نوآوری این پژوهش در طراحی و ارزیابی هیدروژلی ژلاتینی حاوی نانوکورکومین و اگزوزوم‌های سلول‌های بنیادی مزانشیمی مشتق از بافت چربی با قابلیت رهایش آهسته است که به‌صورت هم‌زمان، مهاجرت سلولی را تقویت کرده و فرآیند بازسازی بافت آسیب‌دیده را بهبود می‌بخشد. نتایج این مطالعه در مجله تخصصی Burns در سال ۲۰۲۶ به چاپ رسیده است.
در پایان جلسه دفاع، پس از ارائه نتایج پژوهش، بررسی دیدگاه‌های تخصصی اعضای هیئت داوران و پاسخگویی پژوهشگر به پرسش‌های مطرح‌شده، این رساله مورد تأیید قرار گرفت.